Een kijkje achter de schermen

Behandelen van kinderen en het samen zoeken naar oplossingen kan op vele manieren. Ik zie als behandelaar dagelijks 6 of 7 kinderen en zoek met elk kind naar wat het beste bij hem of haar past. Een beperkende factor daarin is soms niet wat kinderen kunnen maar wat er bij óns past, waar wíj ons vaardig in voelen.

 

 

In de loop van de jaren krijg je als behandelaar door bijscholing, intervisie, lezen en uitproberen steeds meer behandeltechnieken tot je beschikking. De ene past beter bij je dan de andere en dat filter zorgt ervoor dat je het ene wel blijft doen en het andere niet. Soms leer je iets nieuws, doe je het twee keer en raakt het weer op de achtergrond. Soms blijft iets in je gereedschapskist.

Comfort-zone

Zelf ben ik vrij verbaal ingesteld en kan ik goed analyseren. Een spel inzetten of kinderen in beweging krijgen lukt ook prima, maar de echte speltechnieken liggen me minder. Terwijl er wel veel kinderen zijn die juist daar baat bij hebben. We vragen van kinderen en ouders om uit hun comfort-zone te stappen, dus dwing ik mezelf soms hetzelfde te doen. Zo ook vandaag. R. is een meisje van 8 dat zelf de neiging heeft om veel te praten, te rationaliseren. Een valkuil is om met haar aan tafel te gaan zitten en een heel volwassen gesprek te voeren over haar probleem en de mogelijke oplossingen daarvoor. Ze kan mooi praten maar in de praktijk verandert er weinig door.

Handpoppen

In een cursus zag ik ooit een zeer inspirerende video van Frederique Bannink die hele therapieën met handpoppen vormgeeft en daarmee fantastische resultaten boekt. Mijn fantasie is meestal toereikend voor een kort verhaaltje en de kinderen reageren bij mij héél anders dan in die video. Ik hou er niet van als ik iets niet kan dus ik heb al lang geleden besloten dat deze manier van werken me niet ligt. Ik besluit het mezelf vandaag echter ongemakkelijk te maken en de handpoppen erbij te pakken.

De leeuw en de giraffe

Ik laat R. een dier kiezen dat past bij haar angstige kant. Ze kiest de leeuw. Hij staat voor alles in haar dat zegt dat ze dingen niet kan, dat ze het niet durft en dat ze het niet goed doet. Hij is heel sterk in het zoeken van problemen. Het dier dat staat voor haar dappere kant en de kant die in oplossingen kan denken wordt de giraffe. We gaan allebei achter een stoel zitten met de poppen net boven de leuning uit, R. start als de leeuw en ik als de giraffe. Er ontvouwt zich een prachtige discussie tussen de leeuw en de giraffe. En omdat R. een enorme fantasie heeft hoef ik het verhaal niet in mijn eentje te dragen.

Monsters

De leeuw vertelt dat hij graag alle ruimte wil innemen in het hoofd van R. en hij geniet van monsters bedenken en onrust zaaien. Hij gaat steeds fel in tegen wat de giraffe oppert. Wanneer de giraffe vraagt of de leeuw wil overwegen om een heel klein beetje ruimte in dat hoofd af te staan voor "misschien" (misschien valt het mee, misschien wordt het leuk, misschien durf ik het uit te proberen), denkt de leeuw lang na. En zegt dan dat hij dat wel wil overwegen. Later draaien we de rollen om. Als giraffe kan R. verrassend goed tegen de leeuw ingaan. "Je moet stoppen daarmee! Je moet meer energie steken in positief denken, je moet R. helpen! Monsters bestaan helemaal niet, je moet nog veel vaker tegen haar zeggen dat ze het wel kan!"

 

 

Een liedje of een dansje

Wanneer de leeuw tegensputtert dat hij daar helemaal geen zin in heeft en het veel makkelijker vindt om in problemen te denken, verrast ze me door aan de giraffe te vragen: "waar ben je goed in giraffe? Ben je goed in dansen en zingen? Dan moet je dat inzetten! Je moet een liedje of een dansje bedenken, iedere keer als je iets moeilijk vindt. Om jezelf moed in te zingen". We laten de leeuw en de giraffe samen nadenken over zo'n lied voor de sportwedstrijd waar R. tegenop ziet en komen op: "een wedstrijd is juist heel erg leuk, samen liggen we in een deuk! Als je niet scoort dan geeft dat niet, dan denk je gewoon weer in een lied!"

 

Na afloop kan ze prachtig aangeven dat ze het makkelijker vond om de leeuw te spelen (omdat ze zijn teksten veel beter kent uit haar dagelijkse leven) maar een veel fijner gevoel overhield aan het spelen van de giraffe. Fantastisch!

En ik … ik moet maar eens een liedje bedenken dat me helpt om vaker mijn eigen ongemak op te zoeken. Want het blijkt zeer de moeite waard.

 

Marije Hölscher

 

terug